محمّدمجید سپنتافر (Mohammadmajid Sepantafar) در اسفندماه ۱۳۶۶ در اصفهان دیده به جهان گشود. نویسندگی را از سنین کودکی آغاز نمود و به طور تجربی ادامه داد. وی تحصیلات ابتدایی را در زادگاه خود به اتمام رسانید. در نوجوانی به بینش هنری ملموسی دست یافته بود، خطی خوش داشت و در خلق آثار گرافیکی توانمند مینمود. علی رغم استعداد هنری شاخص، ریاضیات را جهت ادامه تحصیل خود در دوره متوسطه برگزید.
تحصیلات دانشگاهی اش را در رشتهء مهندسی برق آغاز نمود، اما آشنایی اش با پزشکی ترمیمی او را شیفتهء مهندسی بافت نمود. سرانجام این علاقمندی او را از ادامه رشته برق منصرف و به شوق فراگیری مهندسی پزشکی زیستمواد، راهی تهران نمود. او دانشآموختهء برتر دانشگاهی، دارای عناوین پژوهشی، حائز رتبه و جوائز ملّی است. وی در سال ۱۳۹۲ به عضویّت پژوهشکده سلولهای بنیادی پژوهشگاه رویان درآمد و با تکیه بر استعداد و پشتوانه علمی بالا، به پژوهشگری مرجع در حوزهء مهندسی بافت قلب و عروق مبدّل گردید.
به موازات تحصیل و پژوهش در حوزه علوم، وی از پرورش استعداد هنریاش نیز غافل نماند. افزون بر شعر، که سرشته بر تار و پودش بود، معرّق را از مادر آموخت و نقاشی را خودآموز پیگرفت. محمّدمجید بلوغ هنریاش را مرهون همنشینی با استاد فرزانهاش اسرافیل شیرچی میداند. از ادیبان پیشین؛ حافظ و مولوی، و از شاعران معاصر؛ حسین منزوی، نیما یوشیج، احمد شاملو، فریدون مشیری و مهدی اخوان ثالث بیشترین اثرگذاری را بر سازمان یافتگی شعرش داشتهاند.
از سرودههای او مجموعهای شش جلدی با نامهای ”پرنده زیر چتر هـم خیس میشود“، ”آبیِ بیترانه“، ”رقص روی طناب دار“، ”از جزایر بیقناری“، ”قدّیس دلباخته“ و ”رقصِ اندوهماهی“ به چاپ رسیده است. ”وقتی تو آمدی، سه بار مرده بودم“ گزیدهای از اشعار اوست که جهت ترجمه و چاپ در ایالات متحدّه آمریکا گردآوری شده است.
این کتاب به دو زبان فارسی و انگلیسی مورد استقبال هنردوستان و زبانشناسان اقصی نقاط جهان قرار گرفته است. در ایران آثار او به همت انتشارات قناری دریایی به صورت نفیس منتشر گردیده است، و نسخهء یکم آنها در گنجینهء نفایس آستان قدس نگهداری میشود. جنبههای مغفور ماندهء زندگی اجتماعی،عشق، صلح و آزادی، عمده موضوعات آثارش را تشکیل میدهد. تصویرپردازیهای ظریف، بکارگیری هوشمندانه حواس پنجگانه، وسواس در انتخاب واژگان، بهرهگیری به هنگام از آرایههای ادبی، لحنِ گیرا و استفاده از قالبهای مناسب، ویژگی بارز آثار اوست.
وی در ارائه سبکهای گوناگون شعر پارسی اعم از سپید، نیمایی، غزل، چهار پاره، مثنوی و ترانه پر فروغ ظاهر شده است. او همچنین در سرایش اشعار طنز و فکاهی نیز توانمند ظاهر شده است. اما در این بین، اشعار نو کوتاهش مورد توجه بسیاری از فارسیشناسان قرار گرفته است. او خود این آثار را سبکی نو نمیداند اما به نظر زبانشناسان این سبک، ترکیبیست متناسب از غنای شعر پارسیست و ایجاز شعر ژاپنی (هایکو) که او به دلنشینترین شیوهء ممکن ارائه نموده است.
او نگاهی شاعرانه و عمیق به غنای بصری آثارش داشته؛ گرافیک و عکاسی آثارش را چشمنواز و در عین حال تأمّل برانگیز به انجام رسانده است. آثارش علاوه بر ایران، در دانمارک، سوئیس، آلمان، انگلستان، فرانسه، هلند، ایتالیا، اسپانیا، استرالیا، ژاپن، هندوستان، مالزی، تاجیکستان، افغانستان، برزیل، مکزیک، ایالات متحدّه آمریکا و کانادا مورد استقبال عموم و علاقمندان شعر و ادبیات قرار گرفته است.